به گزارش اولین خبر؛ در اقتصاد ایران که هر روز پیچیده‌تر و چندلایه‌تر می‌شود، یک واقعیت بیش از گذشته خود را نشان می‌دهد: تولید نه صرفا یک فعالیت صنفی، بلکه فرآیندی عمیق از مدیریت ریسک است. در شرایطی که فشارهای خارجی، نوسانات ارزی و محدودیت‌های تجاری بر مسیر تولید سایه می‌اندازند، آنچه سرنوشت صنایع را رقم می‌زند دانش مدیریتی، توان میدان‌داری و عمق تصمیم‌سازی است.

در همین راستا مقداد محمودی، مدیرعامل شرکت توسعه نیشکر و صنایع جانبی آن با عنوان مطالب بالا و تاکید بر الگوی مدیریت اثربخش در میانه جنگ اقتصادی گفت: در چنین بستری، «اقتصاد مقاومتی» تبدیل به روشی اصولی برای اداره بنگاه‌های تولیدی می‌شود؛ روشی که در آن پیوند میان مدیریت تخصصی، حضور میدانی و سرمایه انسانی، خروجی‌ای خلق می‌کند که فراتر از جمع ساده اجزای آن است.

به گفته وی این همان نقطه‌ای است که رهبری سازمانی باید بتواند فاصله میان دفتر مدیریت و خط تولید را از میان بردارد و تصمیم‌ها را بر پایه دانش تخصصی، حضور مدام در میدان و درک بی‌واسطه از مسائل اتخاذ کند.

محمودی در ادامه با تاکید بر اینکه تجربه نشان داده اداره صنایع با فرمول‌های کلاسیک مدیریت امکان‌پذیر نیست. اظهار کرد: مدیریت باید همزمان سه مسیر خوانش دقیق مختصات اقتصاد، درک واقعیت‌های میدانی تولید و مشارکت هوشمند سرمایه انسانی را بر پایه انسجام و همدلی پیش ببرد که البته این مدل در مجموعه توسعه نیشکر، در دوره مدیریت جدید تجسم‌یافته است.

وی در ادامه گفت: در حال حاضر صنعت نیشکر نمونه روشنی از چنین میدانی است؛ صنعتی که نقش آن در امنیت غذایی، ثبات ارزی و تنظیم بازار کمتر از صنایع بزرگ انرژی یا فولاد نیست.

این مقام مسوول با عنوان این واقعیت که شکر کالایی استراتژیک است و هر وقفه یا نوسان در تولید آن، بر قیمت، تراز واردات و جریان ارز اثر مستقیم می‌گذارد، تاکید کرد: در صنایع حساس به وقفه، از جمله نیشکر، مدیریت مشارکتی و داده‌محور و مبتنی بر دانش تخصصی در حوزه اقتصاد، ضرورتی بنیادین است. اگر پایداری تولید داخلی، کاهش وابستگی وارداتی و ثبات اقتصادی هدف باشد، مسیر از همین نوع مدیریت عبور می‌کند؛ مدیریتی که تصمیم را پشت میز نمی‌گیرد، بلکه بر پایه اقتصاد و دانش‌های روز، در میدان تولید و در گفت‌وگوی مستقیم با کسانی ساخته می‌شود که موتور صنعت هستند و سرمایه اصلی برای توسعه و حرکت در مسیر تحقق اقتصاد مقاومتی.

محمودی در نهایت گفت: امروز که اقتصاد ایران بیش از همیشه به دوام تولید وابسته است، بازشناسی و تقویت این الگوهای مدیریتی خود می‌تواند یک سیاست صنعتی موثر باشد؛ سیاستی کم‌هزینه اما پرفایده که توان تولید ملی را گامی بلند به‌پیش می‌برد.