به گزارش اولین خبر؛ بر اساس ساختار قانون تأمین اجتماعی، «حق اولاد» در زمره مزایای تبعی مستمری یا مزد قرار دارد و در چارچوب پرداخت حقوق فرد بیمه‌شده یا مستمری‌بگیر در زمان حیات او تعریف می‌شود. این مزیت در قانون به صورت یک حق مستقل برای فرزند تعریف نشده، بلکه به عنوان یکی از اقلام پرداختی مرتبط با دریافت‌کننده اصلی مستمری مطرح است.

در مقابل، مواد ۸۰ تا ۸۳ قانون تأمین اجتماعی نظام مستقلی را برای حمایت از بازماندگان پیش‌بینی کرده است. مطابق ماده ۸۳، در صورت فوت بیمه‌شده یا مستمری‌بگیر، مستمری وی میان بازماندگان واجد شرایط از جمله فرزندان تقسیم می‌شود و برای هر فرزند سهم مشخصی از مستمری در نظر گرفته شده است.

با این حال، در متن قانون تأمین اجتماعی، حکم صریحی مبنی بر اینکه «حق اولاد پس از فوت قطع می‌شود» یا «به بازماندگان منتقل می‌شود» به‌طور مستقل ذکر نشده است همچنین نص صریح درباره تداوم این عنوان پس از فوت وجود ندارد. این وضعیت موجب شکل‌گیری یک خلأ یا سکوت تقنینی در خصوص عنوان «حق اولاد پس از فوت» شده است.

از منظر حقوقی، همین سکوت قانونی باعث شده است در اجرا، تفسیر واحد و مشخصی در خصوص ماهیت این پرداخت پس از فوت شکل نگیرد و عملاً دو برداشت متفاوت مطرح باشد: نخست، برداشت مبتنی بر این‌که حق اولاد به دلیل تبعی بودن، با زوال رابطه پرداخت (فوت مستمری‌بگیر) موضوعیت خود را از دست می‌دهد؛ و دوم، برداشت مبتنی بر این‌که در نبود حکم صریح درباره قطع یا استمرار، تعیین تکلیف آن نیازمند تصریح قانونی یا رویه قضایی روشن‌تر است.

قانونگذار به جای ورود مستقیم به ادامه یا عدم ادامه این مزیت، سازوکار مستقلی با عنوان «مستمری بازماندگان» را در مواد ۸۰ تا ۸۳ پیش‌بینی کرده است؛ سازوکاری که از نظر ماهیت، مبنا و نحوه محاسبه با حق اولاد متفاوت است.

بر این اساس، اختلاف اصلی نه بر سر وجود یا عدم وجود حمایت از فرزندان بلکه بر سر تفکیک مفهومی میان «حق اولاد به عنوان مزیت تبعی دوران حیات» و «مستمری بازماندگان به عنوان نظام حمایتی پس از فوت» است؛ تفکیکی که در متن قانون به‌صورت تفصیلی درباره نسبت میان این دو عنوان توضیح داده نشده است.

بنابراین، قانون تأمین اجتماعی درباره وضعیت «حق اولاد پس از فوت والدین» تصریح و تفکیک تفصیلی ارائه نکرده و همین امر موجب شکل‌گیری برداشت‌های متفاوت در اجرا و تفسیر شده است؛ در حالی که هم‌زمان، نظام مستقلی برای حمایت از بازماندگان در قالب مستمری تعریف شده که جایگزین بخشی از حمایت‌های دوران حیات محسوب می‌شود.

تامین اجتماعی چه می‌گوید؟

سازمان تأمین اجتماعی اخیراً به دلیل افزایش مراجعات و اعتراضات مستمری بگیران اعلام کرد: پرداخت کمک‌هزینه‌های مسکن، معیشت، عائله‌مندی و اولاد طبق قانون تأمین اجتماعی جزو تکالیف الزامی و دائمی سازمان محسوب نمی‌شود. بر این اساس، اگر این اقلام در دوره بیمه‌پردازی مشمول کسر حق بیمه بوده‌اند در محاسبه مستمری لحاظ شده‌اند و در غیر این صورت، پرداخت آنها الزام قانونی ندارد.

این سازمان اعلام کرد: این مزایا جزء تعهدات اصلی و قانونی سازمان تأمین اجتماعی محسوب نمی‌شوند و پرداخت آن‌ها در سال‌های گذشته صرفاً با هدف مساعدت در بهبود معیشت مستمری‌بگیران و در چارچوب مجوزها و منابع مالی موجود انجام شده است.

تأمین اجتماعی اعلام کرد: در خصوص تفاوت مبالغ کمک‌هزینه معیشت میان مستمری‌بگیران، این پرداخت‌ها با توجه به تغییرات قانونی و مقررات مربوط به گروه‌های مختلف بازنشستگان، از جمله مستمری‌بگیران دولتی، بر اساس قوانین بالادستی و مصوبات بودجه‌ای تنظیم می‌شود و در همین چارچوب و به منظور ایجاد هماهنگی میان گروه‌های مختلف، مبالغ کمک‌هزینه معیشت متناسب‌سازی شده است.

طبق اعلام این سازمان، افزایش کمک‌هزینه عائله‌مندی و اولاد برای برخی گروه‌ها بر اساس قوانین و احکام مشخص از جمله قانون مدیریت خدمات کشوری و قانون بودجه سالانه انجام می‌شود، در حالی که پرداخت این مزایا به مستمری‌بگیران غیردولتی از محل منابع داخلی سازمان و در قالب حمایت‌های رفاهی صورت می‌گیرد و الزام قانونی برای افزایش سالانه آن وجود ندارد.

تأمین اجتماعی همچنین اعلام کرد: بازنشستگان دولتی افرادی هستند که در دوران اشتغال در دستگاه‌های اجرایی و نهادهای دولتی (به عنوان کارفرمای دولتی) فعالیت داشته‌اند و بازنشستگان غیردولتی شامل افرادی هستند که در قالب قانون کار و در کارگاه‌های بخش خصوصی مشغول به کار بوده‌اند.

این سازمان اعلام کرد: پرداخت این مزایا در سال‌های گذشته در چارچوب اختیارات، منابع موجود و با هدف حمایت از معیشت بازنشستگان انجام شده است.

در مجموع می‌توان گفت موضوع «حق اولاد پس از فوت بازنشستگان» در قانون تأمین اجتماعی به‌صورت صریح تعیین تکلیف نشده و همین خلأ تقنینی، زمینه برداشت‌های متفاوت در اجرا و تفسیر را ایجاد کرده است. از یک سو، حق اولاد در چارچوب مزایای تبعی و وابسته به رابطه حقوقی بیمه‌شده در زمان حیات تعریف می‌شود و در مقابل، قانون برای حمایت از بازماندگان سازوکار مستقلی با عنوان مستمری بازماندگان پیش‌بینی کرده است. با این حال، عدم تصریح روشن درباره وضعیت این ردیف پس از فوت، موجب شده تفکیک میان «مزایای تبعی دوران حیات» و «حقوق بازماندگان پس از فوت» در عمل برای برخی ذی‌نفعان با ابهام همراه باشد.

در سوی دیگر، روایت برخی مستمری‌بگیران از تغییر یا حذف اقلامی که پیش‌تر در فیش‌های آنان درج می‌شده، در کنار توضیحات سازمان تأمین اجتماعی درباره غیرالزامی بودن بخشی از این مزایا و وابستگی آن به منابع و مجوزهای حمایتی، نشان می‌دهد که نحوه اجرا و تفسیر این پرداخت‌ها نیز در شکل‌گیری این ابهام نقش داشته است.